حس میکنم ازون بحران دو هفته پیش عبور کردم. واسه گذشتنشم تاوان دادم. سختتر شدم. ساکتتر شدم. اما هنوز چیزی تغییر نکرده. آدما هنوز همونن. با همون رفتارها. با همون اعتراضها با همون افکار. چقدر این عبورکردنها میتونه آدم رو تغییر بده. حس میکنم وقتی از آدمایی که دوستشون دارم اما رنجم دادن عبور کردم دیگه نمیتونم تو صورتشون نگاه کنم و بهشون لبخند بزنم. نمیتونم صداشون کنم نمیتونم مثل قبل دوستشون داشته باشم حتی. پ.ن: اما همیشه یه جایی تصمیم میگیری غرورتو زیر پا بذاری. گاهی. نه همیشه.

مادرجون زنگ زده بود تبریک بگوید. گفتم این دفاع، آخر همه روزهایی ست که پیش شما گذراندم و درس خواندم. بعد گفتم کاش آقاجون حالش به جا بود تا میفهمید نوه اش بالاخره درسش تمام شد. گفتم خیلی خوشحال میشد. با حسرت گفت آره خیلی خوشحال میشد. بغض تمام سلول هایم را گرفت. میدانستم خیلی دلش میخواست این روز را ببیند. یاد مادربزرگم افتادم. خودم را نگه داشتم تا نبارم. به مادرجون گفتم عیب نداره تو به جای آقاجون و مامان بزرگ هم خوشحال باش. ناگهان لبخند مامان بزرگ را توی دلم حس کردم. تلفن را که قطع کردم، نگاهم بارید ...